Friday, February 22, 2013

Το όνειρο (μτφ)


Το ακόλουθο κείμενο προέρχεται από το κεφάλαιο "Sigmund Freud" της αυτοβιογραφίας του Carl Jung "Αναμνήσεις, όνειρα, σκέψεις."
Περιλαμβάνει ένα όνειρο του Carl Jung, το οποίο προσπάθησαν να ερμηνεύσουν, ή αν προτιμάτε να προσεγγίσουν, τόσο ο ιδρύτης της κλασικής Ψυχανάλυσης, Sigmund Freud, όσο και ο-τότε θεωρητικά διαδοχός του- Carl Jung. 
Παρά το γεγονός ότι το κείμενο αυτό σίγουρα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μονόπλευρο, διότι προέρχεται από τον ίδιο τον Jung, ωστόσο μπορεί να μας δώσει στοιχεία σχετικά με τις διαφορές μεταξύ των δύο ψυχαναλυτών σχετικά με την ερεύνηση του ασυνείδητου, το οποίο οδήγησε και στο σχίσμα τους. 

Ο Jung διηγείται λοιπόν: 
"... ο Freud, όπως ήδη είπα, μπορούσε να ερμηνεύσει τα τρέχοντα όνειρα μου μόνο ελλιπώς ή καθόλου. Επρόκειτο για όνειρα με συλλογικό (μη προσωπικό) περιεχόμενο με δόση υλικού αποτελούμενο από σύμβολα. Ιδαιτέρως σημαντικό για εμένα ήταν ένα όνειρο, που με έφερε για πρώτη φορά στον όρο '' Συλλογικό Ασυνείδητο '' και γι' αυτό δημιούργησε ένα είδος προοιμίου για το βιβλίο μου ''Μεταμορφώσεις και Σύμβολα της Λίμπιντο''. 
Αυτό ήταν το όνειρο: Ήμουν σε κάποιο άγνωστο σπίτι, το οποίο είχε δύο ορόφους. Ήταν "το σπίτι μου". Ήμουν στον επάνω όροφο. Υπήρχε ένα είδος σαλονιού, όπου όμορφα παλιά έπιπλα βρισκόταν σε στυλ ροκοκό. Στους τοίχους ήταν πολύτιμες παλιές εικόνες. Έμεινα έκπληκτος για το ότι αυτό ήταν το σπίτι μου, και σκέφτηκα: δεν είναι κακό! Αλλά τότε σκέφτηκα ότι δεν είχα ιδέα πώς θα φαινόταν στον κάτω όροφο. Κατέβηκα τις σκάλες και κατέληξα στο ισόγειο. Εκεί τα πάντα ήταν αρκετά παλαιότερα, και συνειδητοποίησα ότι αυτό το μέρος του σπιτιού θα χρονολογούταν περίπου από τον 15ο ή 16ο αι. . Η επίπλωση ήταν μεσαιωνική και τα δάπεδα ήταν κατασκευασμένα από κόκκινο τούβλο. Παντού ήταν σκοτεινά. Πήγα από το ένα δωμάτιο στο άλλο και σκέφτηκα ότι τώρα πρέπει να εξερευνήσω το σπίτι. Έφτασα σε μια βαριά πόρτα, την οποία άνοιξα. Πίσω από αυτό ανακάλυψα μια πέτρινη σκάλα που οδηγεί στο υπόγειο. Κατέβηκα και βρέθηκα σε ένα όμορφο, θολωτό, πολύ παλιό δωμάτιο (...) Συνειδητοποίησα ότι οι τοίχοι ήταν από τη ρωμαϊκή περίοδο. Το ενδιαφέρον μου είχε ανέβει στον υψηλότερο δυνατό βαθμό. Έξέτασα επίσης το πάτωμα, το οποίο αποτελούταν από πέτρινες πλάκες. Σε μία από αυτές βρήκα ένα χαλκά . Τον τράβηξα προς τα πάνω, σήκωσα την πέτρινη πλάκα, και πάλι από κάτω υπήρχε μια σκάλα. Υπήρχαν στενά πέτρινα σκαλοπάτια που οδηγούσαν κάτω. Πήγα κάτω και ήρθα σε μια χαμηλή σπηλιά. Χοντρή σκόνη βρισκόταν στο έδαφος, και έκει βρίσκονταν σπασμένα αγγεία και υπολείμματα οστών από έναν πρωτόγονο πολιτισμό. Ανακάλυψα δύο πολύ παλιά και μισοσπασμένα ανθρώπινα κρανία.Έπειτα, ξύπνησα.
Αυτό που ενδιέφερε το Freud σε αυτό το όνειρο ήταν τα δυο κρανία. Έφερνε συνεχώς τη συζήτηση σε αυτά και με ενθάρρυνε να ανακαλύψω μία σχετική επιθυμία μου: Τι σκεφτόμουν γι' αυτά, από πού προέρχονταν. Ήξερα βέβαια ακριβώς που το πήγαινε: ότι εδώ κρύβονταν επιθυμίες για θάνατο
 - Μα, τι θέλει πια; σκέφτηκα μέσα μου. Για ποιόν εγώ να ευχομαι να πεθάνει;-
Ένιωσα μία έντονη εσωτερική αντίσταση απέναντι σε μια τέτοια ερμηνεία και είχα επίσης υποθέσει τι το όνειρο μπορεί να σημαίνει πραγματικά. Αλλά εκείνη την εποχή δεν είχα εμπιστοσύνη στην κρίση μου και ήθελα να ακούσω τη γνώμη του. Ήθελα να μάθω από αυτόν. Γι 'αυτό και ακολούθησα την πρόθεσή του και είπα: «Η γυναίκα μου και η κουνιάδα μου", διότι έπρεπε να κατονομάσω κάποιον για τον οποίον ευχόμουν το θάνατο. 
Έιχα μόλις παντρευτεί και ήξερα ότι δεν υπήρχε τίποτα μέσα μου, που να έδειχνε τέτοιες επιθυμίες. Αλλά δεν μπορούσα να παρουσιάσω τις ιδεές μου για την ερμηνεία ονείρων σε αυτόν, χωρίς να αντιμετωπίσω βαριά αντίσταση και έλλειψη κατανόησης.Ένιωθα ''μικρότερος" απέναντι του και επίσης φοβόμουν ότι θα έχανα τη φιλία του αν επέμενα στην άποψη μου. Από την άλλη πλευρά θα ήθελα να ξέρω τι θα προέκυπτε από την απάντησή μου και πώς θα αντιδρούσε εφόσον θα τον ''έπιανα κορόιδο'' στα πλαίσια της δικιάς του θεωρίας. Έτσι είπα αυτό το ψέμα (...).
Ήταν σαφές για μένα ότι το σπίτι ήταν ένα είδος εικόνας της ψυχής, δηλαδή, με την τότε κατάσταση ​​του Συνειδητού μου και τις έως τότε προσθήκες από το Ασυνείδητο. Το Συνειδητό ​​αντιστοιχεί στο σαλόνι. Είχε μια κατοικήσιμη ατμόσφαιρα, παρά το παλιομοδίτικο στυλ.
Στο ισόγειο ξεκινούσε το Ασυνείδητο. Όσο πιο βαθειά πήγαινα, τόσο πιο ξένο και σκοτεινό γινόταν. Στη σπηλιά ανακάλυψα ερείπια από έναν πρωτόγονο πολιτισμό, δηλαδή από τον κόσμο του πρωτόγονου ανθρώπου μέσα μου, ο οποίος δεν μπορούσε να γίνει πιο προσβάσιμος ή πιο φωτεινός από το Συνειδητό. Η πρωτόγονη ψυχή του ανθρώπου συνορεύει με την ψυχή των ζώων, καθώς οι σπηλιές της πανάρχαιας εποχής κατοικούνταν κυρίως από ζώα προτού οι άνθρωποι καταλάβουν αύτες για λογαριασμό τους. (...)
Στην υπάρχουσα κατάσταση του Συνειδητού μού προσέθεσε το όνειρο περεταίρω στρώματα συνείδησης: το εδώ και χρόνια ακατοίκητο ισόγειο με το μεσαιωνικό στυλ, το ρωμαϊκό υπόγειο και τέλος την προϊστορική σπηλιά. Αναπαριστούν την πάροδο του χρόνου και τα επιζώντα στρώματα της συνείδησης...''


(σε ελεύθερη μτφ Pedogeron)











No comments:

Post a Comment