Friday, February 22, 2013

Το όνειρο (μτφ)


Το ακόλουθο κείμενο προέρχεται από το κεφάλαιο "Sigmund Freud" της αυτοβιογραφίας του Carl Jung "Αναμνήσεις, όνειρα, σκέψεις."
Περιλαμβάνει ένα όνειρο του Carl Jung, το οποίο προσπάθησαν να ερμηνεύσουν, ή αν προτιμάτε να προσεγγίσουν, τόσο ο ιδρύτης της κλασικής Ψυχανάλυσης, Sigmund Freud, όσο και ο-τότε θεωρητικά διαδοχός του- Carl Jung. 
Παρά το γεγονός ότι το κείμενο αυτό σίγουρα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μονόπλευρο, διότι προέρχεται από τον ίδιο τον Jung, ωστόσο μπορεί να μας δώσει στοιχεία σχετικά με τις διαφορές μεταξύ των δύο ψυχαναλυτών σχετικά με την ερεύνηση του ασυνείδητου, το οποίο οδήγησε και στο σχίσμα τους. 

Ο Jung διηγείται λοιπόν: 
"... ο Freud, όπως ήδη είπα, μπορούσε να ερμηνεύσει τα τρέχοντα όνειρα μου μόνο ελλιπώς ή καθόλου. Επρόκειτο για όνειρα με συλλογικό (μη προσωπικό) περιεχόμενο με δόση υλικού αποτελούμενο από σύμβολα. Ιδαιτέρως σημαντικό για εμένα ήταν ένα όνειρο, που με έφερε για πρώτη φορά στον όρο '' Συλλογικό Ασυνείδητο '' και γι' αυτό δημιούργησε ένα είδος προοιμίου για το βιβλίο μου ''Μεταμορφώσεις και Σύμβολα της Λίμπιντο''. 
Αυτό ήταν το όνειρο: Ήμουν σε κάποιο άγνωστο σπίτι, το οποίο είχε δύο ορόφους. Ήταν "το σπίτι μου". Ήμουν στον επάνω όροφο. Υπήρχε ένα είδος σαλονιού, όπου όμορφα παλιά έπιπλα βρισκόταν σε στυλ ροκοκό. Στους τοίχους ήταν πολύτιμες παλιές εικόνες. Έμεινα έκπληκτος για το ότι αυτό ήταν το σπίτι μου, και σκέφτηκα: δεν είναι κακό! Αλλά τότε σκέφτηκα ότι δεν είχα ιδέα πώς θα φαινόταν στον κάτω όροφο. Κατέβηκα τις σκάλες και κατέληξα στο ισόγειο. Εκεί τα πάντα ήταν αρκετά παλαιότερα, και συνειδητοποίησα ότι αυτό το μέρος του σπιτιού θα χρονολογούταν περίπου από τον 15ο ή 16ο αι. . Η επίπλωση ήταν μεσαιωνική και τα δάπεδα ήταν κατασκευασμένα από κόκκινο τούβλο. Παντού ήταν σκοτεινά. Πήγα από το ένα δωμάτιο στο άλλο και σκέφτηκα ότι τώρα πρέπει να εξερευνήσω το σπίτι. Έφτασα σε μια βαριά πόρτα, την οποία άνοιξα. Πίσω από αυτό ανακάλυψα μια πέτρινη σκάλα που οδηγεί στο υπόγειο. Κατέβηκα και βρέθηκα σε ένα όμορφο, θολωτό, πολύ παλιό δωμάτιο (...) Συνειδητοποίησα ότι οι τοίχοι ήταν από τη ρωμαϊκή περίοδο. Το ενδιαφέρον μου είχε ανέβει στον υψηλότερο δυνατό βαθμό. Έξέτασα επίσης το πάτωμα, το οποίο αποτελούταν από πέτρινες πλάκες. Σε μία από αυτές βρήκα ένα χαλκά . Τον τράβηξα προς τα πάνω, σήκωσα την πέτρινη πλάκα, και πάλι από κάτω υπήρχε μια σκάλα. Υπήρχαν στενά πέτρινα σκαλοπάτια που οδηγούσαν κάτω. Πήγα κάτω και ήρθα σε μια χαμηλή σπηλιά. Χοντρή σκόνη βρισκόταν στο έδαφος, και έκει βρίσκονταν σπασμένα αγγεία και υπολείμματα οστών από έναν πρωτόγονο πολιτισμό. Ανακάλυψα δύο πολύ παλιά και μισοσπασμένα ανθρώπινα κρανία.Έπειτα, ξύπνησα.
Αυτό που ενδιέφερε το Freud σε αυτό το όνειρο ήταν τα δυο κρανία. Έφερνε συνεχώς τη συζήτηση σε αυτά και με ενθάρρυνε να ανακαλύψω μία σχετική επιθυμία μου: Τι σκεφτόμουν γι' αυτά, από πού προέρχονταν. Ήξερα βέβαια ακριβώς που το πήγαινε: ότι εδώ κρύβονταν επιθυμίες για θάνατο
 - Μα, τι θέλει πια; σκέφτηκα μέσα μου. Για ποιόν εγώ να ευχομαι να πεθάνει;-
Ένιωσα μία έντονη εσωτερική αντίσταση απέναντι σε μια τέτοια ερμηνεία και είχα επίσης υποθέσει τι το όνειρο μπορεί να σημαίνει πραγματικά. Αλλά εκείνη την εποχή δεν είχα εμπιστοσύνη στην κρίση μου και ήθελα να ακούσω τη γνώμη του. Ήθελα να μάθω από αυτόν. Γι 'αυτό και ακολούθησα την πρόθεσή του και είπα: «Η γυναίκα μου και η κουνιάδα μου", διότι έπρεπε να κατονομάσω κάποιον για τον οποίον ευχόμουν το θάνατο. 
Έιχα μόλις παντρευτεί και ήξερα ότι δεν υπήρχε τίποτα μέσα μου, που να έδειχνε τέτοιες επιθυμίες. Αλλά δεν μπορούσα να παρουσιάσω τις ιδεές μου για την ερμηνεία ονείρων σε αυτόν, χωρίς να αντιμετωπίσω βαριά αντίσταση και έλλειψη κατανόησης.Ένιωθα ''μικρότερος" απέναντι του και επίσης φοβόμουν ότι θα έχανα τη φιλία του αν επέμενα στην άποψη μου. Από την άλλη πλευρά θα ήθελα να ξέρω τι θα προέκυπτε από την απάντησή μου και πώς θα αντιδρούσε εφόσον θα τον ''έπιανα κορόιδο'' στα πλαίσια της δικιάς του θεωρίας. Έτσι είπα αυτό το ψέμα (...).
Ήταν σαφές για μένα ότι το σπίτι ήταν ένα είδος εικόνας της ψυχής, δηλαδή, με την τότε κατάσταση ​​του Συνειδητού μου και τις έως τότε προσθήκες από το Ασυνείδητο. Το Συνειδητό ​​αντιστοιχεί στο σαλόνι. Είχε μια κατοικήσιμη ατμόσφαιρα, παρά το παλιομοδίτικο στυλ.
Στο ισόγειο ξεκινούσε το Ασυνείδητο. Όσο πιο βαθειά πήγαινα, τόσο πιο ξένο και σκοτεινό γινόταν. Στη σπηλιά ανακάλυψα ερείπια από έναν πρωτόγονο πολιτισμό, δηλαδή από τον κόσμο του πρωτόγονου ανθρώπου μέσα μου, ο οποίος δεν μπορούσε να γίνει πιο προσβάσιμος ή πιο φωτεινός από το Συνειδητό. Η πρωτόγονη ψυχή του ανθρώπου συνορεύει με την ψυχή των ζώων, καθώς οι σπηλιές της πανάρχαιας εποχής κατοικούνταν κυρίως από ζώα προτού οι άνθρωποι καταλάβουν αύτες για λογαριασμό τους. (...)
Στην υπάρχουσα κατάσταση του Συνειδητού μού προσέθεσε το όνειρο περεταίρω στρώματα συνείδησης: το εδώ και χρόνια ακατοίκητο ισόγειο με το μεσαιωνικό στυλ, το ρωμαϊκό υπόγειο και τέλος την προϊστορική σπηλιά. Αναπαριστούν την πάροδο του χρόνου και τα επιζώντα στρώματα της συνείδησης...''


(σε ελεύθερη μτφ Pedogeron)











Thursday, February 21, 2013

Der Traum

Der folgende Text ist ein Abschnitt vom Kapitel " Sigmund Freud" der Autobiographie Carl Jungs     "Erinnerungen, Träume, Gedanken".
Dieser Abschnitt beinhaltet ein Traum C. Jungs, den beide Psychoanalytiker, der Gründer der klassischen Psychoanalyse, S. Freud, und - sein damaliger potentieller Nachfolger- C. Jung zu interpretieren (oder   wenn Sie wollen,anzunähern)versuchten. Obwohl man diesen Text sicherlich als einseitig bezeichnen könnte, da es von Jung selber geschrieben wurde, jedoch kann es uns Hinweise über die Unterschiede der beiden Psychoanalytiker betreffend der Exploration des Unbewussten, welche zu ihrem Bruch führte.

Also erzählt Jung: " ... Freud konnte, wie ich schon sagte, meine damaligen Träume nur unvollständig oder gar nicht deuten. Es handelte sich um Träume kollektiven Inhalts mit einer Fülle von symbolischem Material. Besonders einer war mir wichtig, denn er brachte mich zum ersten Mal auf den Begriff des »kollektivenUnbewussten« und bildete darum eine Art Vorspiel zu meinem Buch »Wandlungen und Symbole der Libido«. Dies war der Traum: Ich war in einem mir unbekannten Hause, das zwei Stockwerke hatte. Es war  »mein Haus« . Ich befand mich im oberen Stock. Dort war eine Art Wohnzimmer, in welchem schöne alte Möbel im Rokokostil standen. An den Wänden hingen kostbare alte Bilder. Ich wunderte mich, dass dies mein Haus sein sollte, und dachte: nicht übel! Aber da fiel mir ein, dass ich noch gar nicht wisse, wie es im unteren Stock aussähe. Ich ging die Treppe hinunter und gelangte in das Erdgeschoss. Dort war alles viel älter, und ich sah, dass dieser Teil des Hauses etwa aus dem 15. oder aus dem 16. Jahrhundert stammte. Die Einrichtung war mittelalterlich, und die Fußböden bestanden aus rotem Backstein. Alles war etwas dunkel. Ich ging von einem Raum in den anderen und dachte: ]jetzt muss ich das Haus doch ganz explorieren Ich kam an eine schwere Tür, die ich öffnete. Dahinter entdeckte ich eine steinerne Treppe, die in den Keller führte. Ich stieg hinunter und befand mich in einem schön gewölbten, sehr altertümlichen Raum. Ich untersuchte die Wände und entdeckte, dass sich zwischen den gewöhnlichen Mauersteinen Lagen von Backsteinen befanden; der Mörtel enthielt Backsteinsplitter. Daran erkannte ich, dass die Mauern aus römischer Zeit stammten. Mein Interesse war nun aufs Höchste gestiegen. Ich untersuchte auch den Fußboden, der aus Steinplatten bestand. In einer von ihnen entdeckte ich einen Ring. Als ich daran zog, hob sich die Steinplatte, und wiederum fand sich dort eine Treppe. Es waren schmale Steinstufen, die in die Tiefe führten. Ich stieg hinunter und kam in eine niedrige Felshöhle. Dicker Staub lag am Boden, und darin lagen Knochen und zerbrochene Gefäße wie Überreste einer primitiven Kultur. Ich entdeckte zwei offenbar sehr alte und halb zerfallene Menschenschädel. - Dann erwachte ich. 
Was Freud an diesem Traum vor allem interessierte, waren die beiden Schädel. Er kam immer wieder auf sie zu sprechen und legte mir nahe, in ihrem Zusammenhang einen Wunsch herauszufinden. Was ich denn über die Schädel dächte? Und von wem sie stammten? Ich wusste natürlich genau, worauf er hinauswollte: dass hier geheime Todeswünsche verborgen seien. - Ja, was will er denn eigentlich?, dachte ich bei mir. Wem soll ich denn den Tod wünschen? -Ich empfand heftige Widerstände gegen eine solche Interpretation und hatte auch Vermutungen, was der Traum wirklich bedeuten könnte. Aber ich traute damals meinem Urteil noch nicht und wollte seine Meinung hören. Ich wollte von ihm lernen. So folgte ich seiner Intention und sagte: »Meine Frau und meine Schwägerin« - denn ich musste doch jemanden nennen, dem den Tod zu wünschen sich lohnte!
 Ich war damals noch jung verheiratet und wusste genau, dass nichts in mir war, das auf solche Wünsche hinwies. Doch hätte ich Freud meine eigenen Einfälle zu einer Deutung des Traumes nicht vorlegen können, ohne auf Unverständnis und heftigen Widerstand zu stoßen. Dem fühlte ich mich nicht gewachsen, und ich fürchtete auch, seine Freundschaft zu verlieren, wenn ich auf meinem Standpunkt beharrt hätte. Andererseits wollte ich wissen, was sich aus meiner Antwort ergeben und wie er reagieren würde, wenn ich ihn im Sinne seiner Doktrin hinters Licht führte. So erzählte ich ihm eine Lüge. 
Ich war mir durchaus bewusst, dass mein Verhalten moralisch nicht einwandfrei war. Aber es wäre mir unmöglich gewesen, ihm einen Einblick in meine Gedankenwelt zu gewähren. Die Kluft zwischen ihr und der seinen war zu groß. In der Tat war Freud durch meine Antwort wie befreit. Ich erkannte daran, dass er solchen Träumen hilflos gegenüberstand und bei seiner Doktrin Zuflucht nahm. Mir aber lag daran, den wirklichen Sinn des Traumes herauszufinden. 
Es war mir deutlich, dass das Haus eine Art Bild der Psyche darstellte, d. h. meiner damaligen Bewusstseinslage mit bis dahin unbewussten Ergänzungen. Das Bewusstsein war durch den Wohnraum charakterisiert. Er hatte eine bewohnte Atmosphäre, trotz des altertümlichen Stils. 
Im Erdgeschoss begann bereits das Unbewusste. je tiefer ich kam, desto fremder und dunkler wurde es. In der Höhle entdeckte ich Überreste einer primitiven Kultur, d. h. die Welt des primitiven Menschen in mir, welche vom Bewusstsein kaum mehr erreicht oder erhellt werden kann. Die primitive Seele des Menschen grenzt an das Leben der Tierseele, wie auch die Höhlen der Urzeit meist von Tieren bewohnt wurden, bevor die Menschen sie für sich in Anspruch nahmen. 
Es wurde mir damals in besonderem Maße bewusst, wie stark ich den Unterschied zwischen Freuds geistiger Einstellung und der meinigen empfand. Ich war in der intensiv historischen Atmosphäre von Basel Ende des vorigen Jahrhunderts aufgewachsen und hatte dank der Lektüre der alten Philosophen eine gewisse Kenntnis der Psychologiegeschichte erworben. Wenn ich über Träume und Inhalte des Unbewussten nachdachte, geschah es nie ohne historischen Vergleich, in meiner Studienzeit hatte ich mich dazu. Jeweils des alten Krug schen Lexikons der Philosophie bedient Ich kannte vor allem die Autoren des 18 sowie diejenigen des angehenden 19 Jahrhunderts Diese Welt bildete die Atmosphäre meines Wohnzimmers im ersten Stock. Dem gegenüber hatte ich bei Freud den Eindruck, als ob seine "Geistesgeschichte" bei Buchner, Moleschott, Duboıs-Reymond und Darwin begänne. 
Zu meiner geschilderten Bewusstseinslage fügte der Traum nunmehr weitere Bewusstseinsschichten hinzu das langst nicht mehr bewohnte Erdgeschoss im mittelalterlichen Stil dann den römischen Keller und schließlich die prähistorische Höhle. Sie stellen verflossene Zeiten und überlebte Bewusstseinsstufen dar..."

Tuesday, February 19, 2013

Θεωρίες του Carl Jung II (μτφ)


(μτφ Pedogeron)

Ο Carl Jung για τη θρησκεία και τη ζωή μετά το θάνατο :

Η πλειοψηφία των ασθενών μου δεν αποτελείται από πιστούς ανθρώπους, αλλά από εκείνους που είχαν χάσει την πίστη τους. Σε εμένα ήρθαν τα "απολωλώτα πρόβατα".

Για τους περισσότερους ανθρώπους έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία να αποδέχονται ότι η ζωή τους έχει μία απροσδιόριστη συνέχεια πέρα από την τρέχουσα ύπαρξη. Έτσι, ζουν συνετά, είναι καλά και είναι ήρεμοι.


Το άτομο πρέπει να είναι σε θέση να αποδείξει ότι έχει κάνει ό,τι μπορούσε για να σχηματίσει μία άποψη για τη ζωή μετά το θάνατο ή να έχει μια εικόνα γι' αυτήν.


Οι μύθοι είναι οι πρωιμότατες μορφές της επιστήμης. Όταν μιλάω για πράγματα μετά το θάνατο, μιλάω από ένα εσωτερικό συναίσθημα και δεν μπορώ να προχωρήσω περισσότερο από ό, τι λένε τα όνειρα και οι μύθοι σχετικά με αυτά.


Οι θρησκείες είναι ψυχοθεραπευτικά συστήματα.



Σχετικά με τα όνειρα: 


Το όνειρο περιγράφει την εσωτερική κατάσταση εκείνου που το ονειρεύεται, της οποίας την αλήθεια και την πραγματικότητα το συνειδητό ​​καθόλου ή μόνο διστακτικά αναγνωρίζει.

Κάθε ερμηνεία (ονείρου) είναι μια υπόθεση, απλά μία προσπάθεια για την ανάγνωση ενός άγνωστου κειμένου.


Το όνειρο είναι μια αυθόρμητη αναπαράσταση της παρούσας κατάστασης του ασυνειδήτου σε συμβολική μορφή.


Η ανάλυση των ονείρων είναι λιγότερο μια τεχνική και περισσότερο μια διαλεκτική διαδικασία μεταξύ δύο προσωπικοτήτων.


Τα όνειρα σχετίζονται με ένα συγκεκριμένο πρόβλημα  εκείνου που τα ονειρεύεται, το οποίο πρόβλημα μέσω του συνειδητού εκτιμάται με λάθος τρόπο. 




Theorien C.G.Jungs II

Zitaten Jungs über die Religion und das Leben nach dem Tod:

Der Grossteil meiner Patienten bestand nicht aus gläubigen Menschen, sondern aus solchen, die ihren Glauben verloren hatten. Zu mir kamen die "verlorenen Schaffe". 

Es bedeutet für die meisten Menschen sehr viel anzunehmen, dass ihr Leben eine unbestimmte Kontinuität über die jetzige Existenz hinaus habe. Dann leben sie vernünftiger, es geht ihnen besser und sie sind ruhiger.

Der Mensch muss sich darüber ausweisen können, dass er sein Möglichstes getan hat, sich eine Auffassung über das Leben nach dem Tod zu bilden oder sich ein Bild zu machen. 

Mythen sind früheste Formen der Wissenschaft. Wenn ich über die Dinge nach dem Tod rede, so spreche ich aus einer inneren Bewegtheit und kann nicht weiter gehen, als Träume und Mythen darüber erzählen. 

Religionen sind psychotherapeutische Systeme.



Über die Träume:

Der Traum schildert die innere Situation des Träumers, deren Wahrheit und Wirklichkeit das Bewusstsein gar nicht oder nur widerwillig anerkennt.

Jede Deutung ist eine Hypothese, ein blosser Versuch der Lesung eines unbekannten Textes. 

Der Traum ist eine spontane Darstellung der aktuellen Lage des Unbewussten in symbolischer Form. 

Die Traumanalyse ist weniger eine Technik als ein dialektischer Prozess zwischen zwei Persönlichkeiten. 

Träume beziehen sich immer auf ein bestimmtes Problem des Träumers, das dieser vom Bewusstsein aus falsch beurteilt. 







Θεωρίες του Carl Jung Ι (μτφ)

Ξεκινώντας αυτό το ιστολόγιο θα ήθελα να αναφέρω μερικά μικρά αποσπάσματα από θεωρίες του Ελβετού ψυχιάτρου Carl Jung
(σε ελεύθερη μτφ Pedogeron):



Ό, τι δεν μας αρέσει στους άλλους, μπορεί να μας οδηγήσει σε μια καλύτερη αυτογνωσία.

Παρά το γεγονός ότι εμείς οι άνθρωποι έχουμε την προσωπική ζωή μας, είμαστε από την άλλη , σε μεγάλο βαθμό, οι εκπρόσωποι, τα θύματα και οι φορείς ενός συλλογικού πνεύματος, του οποίου ο χρόνος ζωής μετράει αιώνες. 


Συνειδητοποίησα ότι η ψυχολογία δεν υπάρχει χωρίς την ιστορία , και κυρίως η ψυχολογία του ασυνειδήτου.


Υπάρχουν μαθηματικές εξισώσεις, για τις οποίες δεν γνωρίζουμε σε ποια φυσική πραγματικότητα αντιστοιχούν΄παρομοίως υπάρχουν αλήθειες στους μύθους, και εμείς δεν γνωρίζουμε με ποιές ψυχικές αλήθειες σχετίζονται. 


Το απροσδόκητο και το ανήκουστο ανήκουν σε αυτόν τον κόσμο. Μόνον τότε είναι η ζωή πλήρης.


Μπορούμε να απολαύσουμε ένα αληθινό συναίσθημα, μόνο αν έχει μία μικρή δόση αμφιβολίας. 


Πάντα επισημαίνω ότι η ψυχολογία μας έχει μια μακρά ουρά δεινοσαύρου, η οποία αποτελείται από ολόκληρη την ιστορία της οικογένειάς μας, του έθνους μας, της Ευρώπης και όλου του κόσμου.


Ακόμη και στην παρουσία ψυχολογικού πόνου, είναι υψίστης σημασίας να συνειδητοποιήσουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο μια προσωπική αποτυχία, αλλά  ένας πόνος που επηρεάζει όλους την ίδια στιγμή , και ένα πρόβλημα που έχει επιβληθεί πάνω σε ολόκληρη την εποχή.


Ο φανατισμός είναι πάντα ένα σημάδι απωθημένης αμφιβολίας.


Στη γυναίκα ζει πάντα η αρχετυπική εικόνα ενός εραστή από μία μακρινή, άγνωστη γη, που έρχεται από τη θάλασσα, τη συναντάει μία φορά, και έπειτα προχωράει.





Theorien C.G. Jungs I

Zu Beginn dieses Blogs möchte ich einige Zitate von den Theorien des Schweizer Psychiaters Carl Jung erwähnen:



Alles was uns an anderen missfällt,kann uns zu besserem Selbsterkenntnis führen.

Obschon wir Menschen unser eigenes persönliches Leben haben, so sind wir doch auf der anderen Seite in hohem Masse die Repräsentanten, die Opfer und Förderer eines kollektiven Geistes, dessen Lebensjahre Jahrhunderte bedeuten.

Ich erkannte,dass es ohne Geschichte keine Psychologie und erst recht keine Psychologie des Unbewussten gibt. 

Es gibt mathematische Gleichungen, von denen man nicht weiss, welchen physischen Wirklichkeiten sie entsprechen;ebenso gibt es mythischen Wirklichkeiten,und wir wissen zunächst nicht, auf welche psychischen Wirklichkeiten sie sich beziehen.

Das Unerwartete und das Unerhörte gehören in dieser Welt. Nun dann ist das Leben ganz.

Man geniesst ein echtes Gefühl, nur wenn es ein wenig zweifelhaft ist.

Ich weise immer darauf hin, dass unsere Psychologie einen langen Saurierschwanz besitzt, der aus der ganzen Geschichte unserer Familie, unseres Volkes,von Europa und der ganzen Welt besteht.

Auch beim Vorliegen eines psychologischen Leidens ist es von grösster Wichtigkeit, einsehen zu können,dass der Konflikt nicht nur ein persönliches Versagen ist, sondern gleichzeitig ein Leiden,das jedermann angeht,und ein Problem,das der ganzen Epoche aufgebürdet ist.

Fanatismus ist immer ein Zeichen verdrängten Zweifels.

In der Frau lebt stets das archetypisches Bild eines Geliebten aus einem entfernten, unbekanntem Land, eines Mannes, der über das Meer herkommt, ihr einmal begegnet und dann weiter zieht.